Soms gebeurt er iets onverwachts wanneer iemand je aankijkt. Niet zomaar even, niet vluchtig of oppervlakkig, maar écht. Een blik die niet door je heen priemt, maar door je masker heen kijkt. Een blik die niet ontleedt, maar herkent.

Er zijn van die opmerkingen die je vaker hoort dan je lief is. “Ach, dat beetje lullen… hoe zwaar kan dat nou zijn!?” Of: “Joh, je hebt maar vier of vijf gesprekken per dag. Stel je niet aan.” Mijn favoriet? “Ga maar eens een dag op je knieën zitten straten maken, dát is pas zwaar.” En dan de klassieker: “Al die therapeuten zijn zelf gestoord geworden en noemen zich daarna hulpverlener. Kwakzalvers! Heb je niks aan. Je moet gewoon niet zeuren en doorgaan.” Tot voor kort kon ik daar echt boos...

Soms zeggen mensen het lachend, soms met een vleugje irritatie: “Niet mijn probleem.” En eerlijk is eerlijk, het klinkt een beetje hard, misschien zelfs afstandelijk. Maar wat als die zin eigenlijk helemaal niet over afstand gaat? Wat als het juist over vertrouwen gaat?